Showing posts with label ေဆာင္းပါး (လက္ေထာက္ဆရာဆရာမဆုိင္ရာ). Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါး (လက္ေထာက္ဆရာဆရာမဆုိင္ရာ). Show all posts

Thursday, January 2, 2014




ယခုရက္ပုိင္းအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအျဖစ္ တာ၀န္က်တဲ့ေက်ာင္းမွာ
ဆဌမတန္းအတန္းပုိင္ဆရာမ ေနမေကာင္းတာေၾကာင့္ေကာ
ေက်ာင္းမွာ ၀န္ထမ္းအင္အား နည္းေနတဲ့အတြက္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ဆဌမတန္းကုိ
 ၀င္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ဆဌမတန္းကုိ
ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အလ်င္းသင့္သလုိ စစ္ေဆးၾကီးၾကပ္ အၾကံျပဳတာေလာက္ဘဲ
 ေဆာင္ရြက္ေလ့ ရွိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ယခု၀င္ေရာက္တဲ့အခါ
မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္တာ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားစု ျပီးဆုံးေနတဲ့ကာလျဖစ္တာေၾကာင့္
 သင္ခန္းစာအသစ္ေတြကုိ သင္ျခင္းမျပဳေသးဘဲ ကေလးေတြရဲ႕တတ္
ေျမာက္မွဳကုိ အကဲခတ္ဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာနဲ႕
ပတ္သတ္ျပီး တတ္ေျမာက္မွဳေတြ စစ္ေဆးတဲ့အခါ လက္ေတြ႕
အသုံးခ်ႏုိင္မွဳနဲ႕ နားလည္မွဳပုိင္းမွာ ထင္သေလာက္ မေပါက္ေရာက္ေသးတာကုိ
 သိရွိနားလည္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြဟာ ကြက္လပ္ျဖည့္၊မွားမွန္ေရြး၊
မွားမွန္ စတဲ့ objective type ေတြကုိ ထဲထဲ၀င္၀င ္နားမလည္ဘဲ ေကာင္းစြာ
ေျဖႏုိင္တာကုိလည္း အံ့ၾသစြာ သိလုိက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာနဲ႕
ပတ္သတ္ရင္ သူတုိ႕ မသိနားမလည္ေသးတာေတြကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိ႕ မွတ္စုေတြေပး
ရွင္းလင္းရင္း ဘာေတြကို က်က္မွတ္ထားရမယ္၊ဘာေတြကုိနားလည္ရမယ္ဆုိတာကုိ
 သူငယ္တန္းကေလးေတြကို လက္ထပ္သင္ေပးသလုိ အေသးစိတ္ရွင္းျပခဲ့ရပါတယ္။
ဒီေန႕ေတာ့ အဲ့ဒီဆရာမ ေနေကာင္းတာနဲ႕ လုိအပ္တဲ့လမ္းညႊန္မွဳေတြေပးရင္း ဆရာမကုိပါ
 ျပန္သင္ေပးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ စာေတြဖတ္ဖုိ႕ ၊ ေလ့လာဖုိ႕  မသိရင္ေမးဖုိ႕ ေသခ်ာသင္ၾကား
ေဆာင္ရြက္ဖုိ႕ လုိအပ္ရင္ မိမိထံေမးဖုိ႕ ဆုံးမရျပန္ပါတယ္။အလြတ္က်က္မွတ္
မွဳအားေကာင္းတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ စြမ္းအားကုိ မွန္ကန္တဲ့ေနရာမွာ အသုံးခ်ဖုိ႕
ေသခ်ာေျပာျပရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ သက္ေမြး၀မး္ေက်ာင္းတကၠသုိလ္တစ္ခုက ကထိက ဆရာတစ္ဦးနဲ႕
ေဆြးေႏြးလုိ႕သိူခဲ့ရတာေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။သူတုိ႕ရဲ႕တကၠသုိလ္မွာ ၁၀တန္းကုိ ဂုဏ္ထူးမ်ားစြာနဲ႕
ေအာင္လာေပမယ့္ သင္ခန္းစာရဲ႕သေဘာတရားမ်ားနဲ႕ေဆြးေႏြးေစတဲ့အခါ ဘာမွနားမလည္တဲ့
ေက်ာင္းသားမ်ိဳးေတြ ရွိေနေၾကာင္း သိခဲ့ရဖူးပါတယ္။အလြတ္ရေအာင္ က်က္ျပီး
concept ေတြကို ေကာင္းစြာနားမလည္ဘဲ ေအာင္လာတာမ်ိဳး ျဖစ္မယ္ထင္ေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ဖူး
ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းဟာ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာရွိတာေကာ ထုိင္းကုိအထင္ၾကီးျပီး
ထုိင္းေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ကေလးေတြလည္း ရွိေနတာေၾကာင့္
ကုိယ့္ျမန္မာေက်ာင္းကုိ အထင္ၾကီးေလးစားဖုိ႕မွာ အဂၤလိပ္စာ
ေကာင္းစြာသင္ၾကားေပးႏုိင္ဖုိ႕ကိုလည္း ေန႕စဥ္စိတ္ထဲမွာ အထူးကိစၥတစ္ရပ္
အေနနဲ႕ ဆုံးျဖတ္ျပီး အျမဲမွာၾကားေနတာပါ။ ခုနကေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ ဆဌမတန္းကေတာ့
 အတန္းပုိင္အေနနဲ႕ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းကုိေျပာင္းလာတာ    ျဖစ္ျပီး အလယ္တန္းျပ
လုပ္သက္ရင့္ဆရာမဆုိျပီး အထင္ၾကီးလုိက္မိတာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္
တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္ လက္ေထာက္ဆရာမေတြအားလုံးကုိ ဒီမနက္မွာ
ဒီကိစၥကုိဘဲ ေက်ာင္းတြင္းအစည္းအေ၀းက်င္းပျပီး အဂၤလိပ္စာဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ
မွာၾကားခဲ့ရပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာသုံးဘာသာရပ္တစ္ခုျဖစ္ျပီး အဆင့္ျမင့္သိပၸံပညာရပ္ေတြ၊နည္းပညာေတြကုိုိ အဂၤလိပ္လုိသင္ယူေနရတဲ့အတြက္ ပညာသင္ၾကားရာမွာ အေရးပါလွတဲ့အဂၤလိပ္စာကုိ
မူလတန္းကတည္းက စနစ္တက် သင္ၾကားေပးသင့္ပါတယ္။ မၾကာေသးတဲ့ကာလက
MRTV4 က သတင္း ေၾကညာသြားတာတစ္ခုသိရွိလုိက္ရပါတယ္။
CESR Task Force အတြင္းေရးမွဴး(ဘက္စုံလႊမ္းျခံဳႏုိင္ေသာ ပညာေရးက႑ေလ့လာသုံးသပ္ေရးအဖြဲ႕)
ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဒါက္တာမ်ိဳးသိမ္းၾကီးက ရန္ကုန္တကၠသို္လ္စိန္ရတုခန္းမမွာ
 တတိယတန္းကေနျပီး အဂၤလိပ္စာစသင္ဖုိ႕ ေဆြးေႏြးစီစဥ္ေနေၾကာင္းသတင္း
ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ အင္မတန္မွ သင့္ေလ်ာ္ျပီး မဂၤလာရွိေသာအစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။
 တုိင္းရင္းသားစကားကုိ ေန႕စဥ္ေျပာေနတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ပုိျပီးသင့္ေတာ္ပါတယ္။
သူတုိ႕အေနနဲ႕ေက်ာင္းတက္တက္ခ်င္း ဘာသာစကားအသစ္(၂)မ်ိဳးစသင္ရတာ အခက္အခဲအင္မတန္
ရိွပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူငယ္တန္းသင္တဲ့ ဆရာမက တုိင္းရင္းသားဘာသာစကား မသိတဲ့အခါ
 ပုိလုိ႕ဆုိးပါေတာ့တယ္။ဒီအထဲမွာ ပညာေရးစနစ္ကုိ ေကာင္းစြာ နားမလည္ဘဲ
တတ္ေအာင္မသင္ႏုိင္ဘဲ တစ္ႏွစ္ျပည့္လုိ႕ေအာင္ေပးလုိက္တဲ့အခါ အဲ့ဒီကေလးရဲ႕အနာဂတ္အတြက္
အေျခခံခိုင္မာမွဳ ယုိင္နဲ႕သြားခဲ့ပါျပီ။ အဲ့ဒါမ်္ိဳးေတြ တကယ္ျဖစ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေတာ့ တတ္ေအာင္သင္ႏုိင္မွ ေအာင္မယ္ဆုိတာလက္ေထာက္ဆရာေတြကို အျမဲတတြတ္တြတ္မွာၾကားလ်က္ရွိပါတယ္။

အခုလုိ တတိယတန္းမွာ မွ အဂၤလိပ္စာကုိစသင္ေပးရင္ မူလတန္းေအာက္ဆင့္ သူငယ္တန္းကေန
ဒုတိယတန္းမွာ ျမန္မာစာနဲ႕ျမန္မာစကားကုိ ကၽြမ္းက်င္သြားျပီမုိ႕ အဂၤလိပ္စာကုိ တတိယတန္းမွာ စျပီး
သင္ၾကားခြင့္ရရင္ ပုိျပီး မွတ္သားနားလည္ ကၽြမ္းက်င္ႏုိင္မွာပါ။ျမန္မာစကားကုိ ေကာင္းစြာ နားလည္လာျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာလုိ အဂၤလိပ္စာကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းလင္းသင္ၾကားလုိ႕ေကာင္းသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ေက်ာင္းသားကေလးလည္း စိတ္ပင္ပန္းမွဳမရွိေတာ့ပါဘူး။

ူတုိင္းရင္းသားေက်းရြာေတြမွာ ပုိျပီးအဆင္ေျပမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနထုိင္တဲ့
တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕နယ္မွာ ယေန႕ထိ တုိင္းရင္းသားဆရာေတြ
အထူးသျဖင့္ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားဆရာဆရာမေတြ နည္းေနတုန္းပါ။အဓိကအားျဖင့္
ေက်းလက္ အေျခခံပညာမူလတန္းေက်ာင္းေတြမွာ ရွားပါးလွပါတယ္။ သူတုိ႕ေလးေတြကုိ
ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက စာေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ပညာေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးတတ္ေစခ်င္ေပမယ့္
ေဒသခံဆရာနည္းပါးတာရယ္၊ရြာေက်ာင္းမွာ တစ္ႏွစ္ေတာင္မေနခ်င္ၾကတဲ့ ျပည္မဆရာ
 အမ်ားစုၾကားမွာ တပည့္ေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပႏုိင္ေအာင္ နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႕
အက်ိဳးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ ၾကိဳးစားေက်ာ္ျဖတ္ရင္း စိတ္ေမာမွဳမ်ားစြာနဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္တစ္ခုကုိ
ေစတနာ အျပည့္အ၀နဲ႕တင္ျပလုိက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

                                          ျမတ္မ်ိဳးျမင့္မာန္ (၂.၄.၂၀၁၄)



Monday, April 22, 2013

အဓိကသည္ စိတ္ဓာတ္ သုိ႕မဟုတ္ ခံယူခ်က္







ပထမအၾကိမ္ေဆာင္းပါးတြင္ စာေရးသူအေနျဖင့္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမ်ား၏ အခန္းက႑ အေရးပါပုံအား မိမိကုိယ္ေတြ႕ႏွင့္ယွဥ္၍ အက်ဥ္းတင္ျပခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယခုတစ္ၾကိမ္တြင္မူ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္တြင္ရွိေသာ ဆရာဆရာမမ်ား၏ အခန္းက႑အား ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။ ပညာေရးဌာမွခံယူရန္ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုအျဖစ္ စိတ္ဓာတ္ ၊ စည္းကမ္း ၊ ပညာ ကုိ အတိအလင္း
ေဖာ္ျပျပီး ပုံေဖာ္လွ်က္ရွိပါသည္။ ယင္းေဆာင္ပုဒ္တြင္ အစဥ္အလုိက္ေဖၚျပထားျခင္းမွာလည္း အင္မတန္သင့္ေလ်ာ္ပါသည္။ သာမာန္လူသားတစ္ဦးပင္ စည္းကမ္းမည္မွ်ေကာင္းေစကာမူ၊ ပညာမည္မွ် ထူးခၽြန္ေစကာမူ အေရးၾကီးဆုံးစိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္း နိမ့္က်ျပီး မွန္ကန္ေသာခံယူခ်က္မ်ားကုိ သံမဏိႏွလုံးသားျဖင့္ ခုိင္ျမဲစြာ က်င့္သုံးျခင္းမရွိပါမူ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အေကာင္းဆုံးအေျခအေနမ်ားကုိဖန္တီးေပးႏုိ္င္မည့္သူူဟုယုံၾကည္စိတ္ခ်ႏုိင္မွဳရွိမည္မဟုတ္ေခ်။

ကၽြန္ေတာ္၏ေက်ာင္းတြင္ အေထြေထြလုပ္သား (သိပၸံ ဘြဲ႕ရ) အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး တာ၀န္က်ဖူးပါသည္။ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ျဖစ္ျခင္းႏွင့္ျပည္နယ္အစြန္အဖ်ား ၀န္ထမ္းမလုံေလာက္သည့္ေက်ာင္းျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ သင္ၾကားေရးတာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့ပါသည္။ မူလတန္းျပ၊အလယ္တန္းျပဆရာဆရာမမ်ားၾကားတြင္ မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ အားေပးရင္း သင္ၾကားေရး ႏွင့္ တကြ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္း၏ စနစ္တက်စီမံခန္႕ခြဲမွဳ အေျခအေနမ်ားကုိပါ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ သင္ၾကားေရး ေကာင္းမြန္မွဳကုိေတြ႕ခဲ့ရျပီးကေလးမ်ားအတြက္ တာ၀န္ေပးရက်ိဳးနပ္သည္ဟု
၀မ္းသာခဲ့ရပါသည္။ အဆုိပါအေထြေထြလုပ္သား အမ်ိဳးသမီးသည္ ၄င္း၏ ပညာအရည္အခ်င္းအရ အဆုိပါကာလတြင္ ဆြဲခန္႕ မူလတန္းျပဆရာမအျဖစ္ခန္႕အပ္ျခင္းခံရပါသည္။ မူလတန္းျပလုပ္သက္ ရရွိလာေသာအခါ သူ၏ေလွ်ာက္ထားမွဳအရ ပညာေရးဌာနမွမူလတန္းေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ တာ၀န္ေပးခံရပါသည္။ကၽြန္ေတာ္ အုပ္စုမွဴးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေသာ အုပ္စု၏ ကားလမ္းေဘးမဟုတ္ေသာ၊အတြင္းပုိင္းက်သည့္ ဖြံ႕ျဖိဳးမွဳ လုိအပ္ေနေသးေသာ တုိင္းရင္းသားေက်းရြာတစ္ရြာတြင္တာ၀န္က်ပါသည္။

သူတာ၀န္က်သည့္ ေက်းရြာမွ လူၾကီးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ရြာသားမ်ားသည္ လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ထံ ၀င္ထြက္သြားလာ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ သူစတင္တာ၀န္က်ခ်ိန္တြင္လည္း တပည့္ေဟာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္အတြက္ အလုပ္အား ေစတနာပါပါလုပ္ရန္ႏွင့္ သင္တန္းမ်ားပါတက္ေရာက္ျပီးသူျဖစ္သည့္အတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးေကာင္းပီသရန္ ဆုံးမခဲ့ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္လညး္ သူေရာက္ရွိျပီးမၾကာမီပင္ ၄င္းေက်းရြာမွ ကၽြန္ေတာ့္ထံအၾကိမ္ၾကိမ္ သူ၏ သတင္းဆုိးမ်ားကုိ ေျပာၾကားလာပါသည္။ ယခင္က တာ၀န္ယူခ့ဲေသာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး၏ တစ္၀က္ပင္မမီေၾကာင္း သူ႕ေၾကာင့္ ရြာလူၾကီးမ်ား၊ ရြာသားမ်ား၊မိဘမ်ား စိတ္ဓာတ္က်ေနၾကေၾကာင္းတုိင္ၾကားလာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္လည္း သူေရာက္ရွိျပီး ကာလပုိင္းတြင္ ရန္ကုန္တြင္ unicef ႏွင့္ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနမွ ဖြင့္လွစ္သည့္ ဗဟုိအဆင့္သင္တန္းတစ္ခုတက္ေနရသျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ျပန္လည္ပုိ႕ခ်ရာတြင္ ပါ၀င္ေန၍လည္းေကာင္း သူတာ၀န္က်ရာရြာသုိ႕ မေရာက္ရွိခဲ့ေသးပါ။ ယခုကဲ့သုိ႕ေျပာၾကားလာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေနသာသျဖင့္ ၄င္းေက်းရြာသုိ႕ေရွာင္တခင္ သြားေရာက္၍ ၾကီးၾကပ္ခဲ့ပါသည္။

ေဒသခံရြာမွ ေျပာသည္မွာ မမွားပါ။ မွန္လြန္းေနျပီး သူ၏ဆရာျဖစ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အံ့ၾသခဲ့ရပါသည္။ ေက်ာင္းစုေ၀းပြဲမက်င္းပျခင္း၊ ေခါင္းေလာင္း
ရွိပါလ်က္မထုိးျခငး္၊ ေက်ာင္းဆင္းႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းမဆုိျခင္း၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ဆင္းခ်ိန္ မမွန္ျခင္း၊ ကေလးမ်ားအားစစ္ေဆးရာတြင္ ဌာနမွလမ္းညႊန္ခ်က္
အတုိင္းမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္သလုိ သင္ၾကားေနျခင္း၊ ဌာနမွ လမ္းညႊန္ထားသည့္မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား ေဆာင္ရြက္ထားမွဳမရွိျခင္း၊အဆုံးစြန္ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္း
တက္ေက်ာင္းဆင္းလက္မွတ္ထုိးစာအုပ္၊ေက်ာင္းေခၚၾကိမ္ လုံး၀မရွိျခင္း စသည့္ၾကီးမားသည့္အမွားေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္းေတြ႕ခဲ့ရသည္။
ေက်ာင္း၏ဥပဓိရုပ္ပုိင္းမွာလည္း ထိန္းသိမ္းမွဳမရွိျခင္းအျပင္ ၊စိမ္းလန္းစုိျပည္ေရးကုိ ယခင္အေျခအေနကိုပင္ မထိန္းသိမ္းႏုိင္ေၾကာင္းေတြ႕ခဲ့ရသည္။
၄င္းအေျခအေနမ်ား ေနာက္တစ္ၾကိမ္တြင္ မေတြ႕ျမင္လုိေၾကာင္း ၀န္ခံကတိျပဳေစျပီး ထပ္မံေတြ႕ရွိရပါက ဆက္လက္တင္ျပ၍ အေရးယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
မွာၾကားခဲ့ပါသည္။ ဆုံးမသည့္အခါတြင္မွ လုိက္နာေဆာင္ရြက္သျဖင့္ အေျခအေနမ်ား ျပန္လည္ ေကာင္းမြန္လာခဲ့ပါသည္။

ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းတြင္ စနစ္တက် မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္။သုိ႕ေသာ္ အထက္တြင္ ျပဆုိခဲ့ေသာ စိတ္ဓာတ္မွာ
မွန္ကန္မွဳရွိေနမွ သာ အရာရာအဆင္ေျပမည္ျဖစ္သည္။ မိမိ၏အၾကီးအကဲကုိ ေလးစား၍ျဖစ္ေစ၊ေၾကာက္၍ျဖစ္ေစ အလုပ္ကိုၾကိဳးစားျခင္းထက္
လက္ရွိမိမိလုပ္ေနေသာအလုပ္သည္ မွန္ကန္ျပီး အျမဲလုပ္သင့္သည္ဟု သူ႕အေနျဖင့္မျမင္ခဲ့၍ပင္ျဖစ္ေပမည္။ အေရးၾကီးေသာ စိတ္ဓာတ္၊ ထုိစိတ္ဓာတ္
ထဲတြင္ အတန္းတစ္တန္းကုိ ဦးေဆာင္ေနရေသာ လမ္းျပေနရေသာဆရာစိတ္ဓာတ္ မမွန္ကန္ခဲ့ပါမူ အနာဂတ္ကုိ ဦးေဆာင္မည့္ အတန္းတစ္တန္းစာ
ကေလးမ်ား လမ္းမွားေရာက္မွာစုိးရိမ္မိပါသည္။


ကၽြန္ေတာ့္ထက္လုပ္သက္ရင့္ေသာ ၊ ပင္စင္ယူသြားျပီးျဖစ္ၾကေသာ ပညာေရး၀န္ထမ္းဆရာၾကီး၊ဆရာမၾကီးမ်ားလည္းအၾကိမ္ၾကိမ္ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။
ႏုနယ္ေသာေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ားသည္ မိဘထက္ပင္ ဆရာသမားကုိခင္တြယ္ေလ့ရွိၾကျပီး ဆရာ့ဟန္ပန္မူရာကုိပင္ အတုခုိးတတ္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ေက်ာင္းဆရာေပါက္စဘ၀က ပုဆုိး၀တ္လွ်င္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၀တ္တတ္သလုိ၊ ဆံပင္ကုိလည္း ပုံစံေပါင္းစုံ လုပ္တတ္သည္။ ယင္းကုိပင္
ေက်ာင္းသားမ်ား ရေအာင္ အတုခုိးၾကသည္။ ေက်ာင္းဆရာေပါက္စဘ၀က လြယ္အိတ္အျမဲလြယ္တတ္သည္။လြယ္လွ်င္လည္း ပုံစံမ်ိဳးစုံလြယ္တတ္သည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားက ဆရာဒီေန႕ဒီလုိလြယ္လွ်င္ သူတုိ႕လည္းဒီလုိလြယ္သည္။ ဟုိလုိလြယ္လွ်င္ သူတုိ႕လည္းဟုိလုိလြယ္သည္။ဤမွ်ပင္ ဆရာ့အေပၚ
အထင္ၾကီးေလးစားစိတ္ရွိေသာ ဆရာသည္ စိတ္ဓာတ္၊ခံယူခ်က္နည္းပါးလွ်င္ ကေလးမ်ားစြာအတြက္ ရင္ေလးမိပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ၾကံဳတုိင္းပင္ေက်ာင္းသုိ႕ေရာက္ရွိလာၾကသည့္ တပည့္အသစ္ ဆရာဆရာမမ်ားအား တကယ့္ ဥပမာမ်ားစြာျဖင့္ အျမဲဆုံးမမိသည္။
 ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းေတြ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတြက္လည္း ဆုံးမျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ႏုိ္င္ငံလုံးက ဆရာဆရာမမ်ားကုိလည္း အဲ့ဒီလုိျဖစ္ေစခ်င္သည္။
မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစခ်င္ကာမူ တကယ္တာ၀န္ယူေနၾကေသာ ဆရာဆရာမမ်ား ကုိယ္တုိင္လက္ခံက်င့္သုံးမွသာေအာင္ျမင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဤေဆာင္းပါးတြင္ နိဂုံးခ်ဳပ္တင္ျပလုိသည္မွာ ဆရာဆရာမမ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရားမိန္႕ၾကားဖူးသည္ႏွင့္အညီ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဆုိသည္ကုိ နားလည္
လက္ခံျပီး မွန္ကန္ေသာခံယူခ်က္မ်ားျဖင့္ မိမိအားခ်ီးျမွင့္မည့္ အၾကီးအကဲ အနီးအနားတြင္ မရွိေစကာမူ အမ်ားအက်ိဳး ေဒသအက်ိဳးအား သယ္ပုိးလုိေသာစိတ္ျဖင့္ ေရာက္ရွိတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေသာေနရာတြင္ ကုိယ့္က်ိဳးစြန္႕အနစ္နာခံျပီးေဆာင္ရြက္ေစလုိပါသည္။
ထုိ႕ျပင္ၾကီးၾကပ္မွဳ စဥ္ဆက္မျပတ္ ရွိျခင္းသည္လည္း  ပညာေရးဌာန၏ အေရးၾကီးေသာလုပ္ငန္းတာ၀န္တစ္ခုျဖစ္ပါေၾကာင္း သုံးသပ္တင္ျပလ်က္ နိဂုံးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။

                                                            ေဆာင္းပါးရွင္ ။ ျမတ္မ်ိဳးျမင့္မာန္